...Хорвоо дээр бид зовох гэж ирдэг юм...



Дэлхийн минь амьдрал зовлонгийн түүх юм
Дээшээ харвал тэнгэр минь хол цэлийнэ.
Дээлтэй хүний үр газрын дээр бөртийнө. 
Дэлхий дээр бид зовох гэж ирдэг юм. 

Нажидаа эдэлж дуусаад буцаад явдаг юм. 
Наран хорвоогийн найранд эргүүлээд илгээдэг юм. 
Нанчид хүртэж, наалинхайд дурлавч ханахгүй
Намрын намарт уйтгар гунигт автдаг юм.

Хорвоо дээр бид зовох гэж ирдэг юм
Хонгор минь эхлээд хайрлана, дараа нь үзэн ядна. 
Эхлээд бал шиг амттай амьдрал, эцэстээ цөс шиг гашуун
Эхнэртээ чи өнөөдөр бурхан, маргааш чөтгөр болно...

Орчлон дээр бид буцах гэж ирдэг юм
Орь нас, хайр хүсэл, үнэн худлыг танин мэдээд
Биет бүхэн мөхөж утга учраа алдахад
"Би" үгүй гэдгээ ойлгоод буцах гэж ирдэг юм.

Ертөнцийн амьдрал гунигийн түүх юм
Ерөөл бус, хараал ихийг сонсдог юм.
Тэргүүнээ гудайлган ододын өмнө мэхийн ёслоё
Тэвэрт багтамгүй улиасны сүүдэрт амран хэвтэе!



Яруу найрагч О.ДАШБАЛБАР
"Цаг хугацааны гуниг буюу орон зай дахь дүрсүүд" ном.
35-36 дугаар тал.

1 Сэтгэгдэл:

Ц.Д said...

Ертөнцийн амьдрал гунигийн түүх юм.

Post a Comment