Хөлийнхөө мөрийг түүхийн жимээс олдоггүй...


ХӨШӨӨНИЙ ШҮЛГҮҮД


1.
Эмгэнэлтэй төгссөн улс төрчийн
Эрүүгээ этийлгэсэн хүрэл хөшөөн дээр
Энэ зууны сүүлчийн хаврын
Эхний бороо чимээгүйхэн орж байна.
Эндэх амьдралыг сайхан болгох гэж
Энэ хүн даан ч залуугаараа бурхан болж
Эхэлснээ дуусгаж амжилгүй
Элдвийн цуу яриа, эмсийн магтаал
Эрхэм нөхдийн хуурамч инээд хэвээр үлдэж
Эргээд ирэх дур хүсэлгүй
Эмгэнэлт жүжгийн тайзнаас буужээ.
Дурсгалд нь босгосон хөшөөний дэргэд
Дурлах юмгүй амьдрал урьдынхаараа үргэлжилж
Ертөнц дээр санаснаа гүйцээх
Ерөөсөө боломжгүйг батлах мэт
Үхсэний хойно алтаар хөшөө босгоод ч
Үнэндээ ямар хэрэг байна.



2.
Хөмсөгөө зангидаж мөн ялимгүй ярвайсан
Хичээнгүй сайдын чулуун хөшөө
Хүүхдүүддээ дарагдаж ядарсан
Хөгшин хүн шиг гундуухан харагдана.
Хэн ч хайхрахгүй хөшөө шигээ
Хэн явсныг нь бүгд мартаж дээ?
Малгайнуудаа чулуудахад дор нь дарагдах
Хэдхэн Монголоо
Мангасын ам шиг хомхой олноос
Унтах идэхийн завгүй хамгаалж явсаныг
Урваж шарвамтгай манай үеийнхэн
Уг нь санаж л явбал зүгээрсэн
Ухаан муутайхан үр хойчдоо
Ухааруулж ойлгуулвал дээрсэн
Хөмсөгөө зангидаж, мөн ялимгүй ярвайсан
Хичээнгүй сайдын чулуун хөшөө
Хөлийнхөө мөрийг түүхийн жимээс олдоггүй
Хөгийн биднийг инээж ширтэлтэй биш дээ?
Тэгээд ч ухаантай хүний инээсэн хөшөө
Тэнгэрийн дор байдаггүй биз дээ?


3. 
Сүртэйхэн чиг явсан монгол эрийн
Сүргүйхэн чиг мунхагийн дүртэй хөшөө
Өрийн дансаа өглөө бүхэн сөхдөг 
Өглөгийн эзэн шиг шаналангуй царайтай. 
Буун дуутай хэцүү он жилүүдийг
Нуун дарах гэж их л ядсан
Торгон хөшиг татаатай үеийн
Тарган дарга нарын мэргэн ухаан
Эх орончийн дүргүй хийгдсэн
Эх орончийн хөшөө
Ямар ч амьд зүрх цээжинд нь лав үгүй
Янжинлхам бурханыг эзгүйд гэнэт босгосон
Яруу найрагчийнх гэхээсээ илүү
Ядуухан эр зудын дараа
Үлдсэн малаа тоолон суух шиг санагдана.

2000 он

Яруу найрагч П.Батхуяг
"Өнгөт ертөнц" /2004/ ном
47-48 дугаар тал.

"Ганц модны анир" ТАСРАХ ЁСГҮЙ!!!

Миний ижийгийн гадаах овоолгоостой аргал шиг уулан  дээр
Миний ижийгийн намайг харуулдсан нүд шиг ганц мод байдаг
Болжмор шувуу мөчир дээрээс нь дэргэн нисэх нь
Бор гэрийн минь галтай тулганаас манан татах шиг
Нэг тийм зовхиноос төөрсөн сормуус мэт мод байдаг

Залуутын гол өгсөж нутгаасаан холдоход минь үдэх гэж
Зайлуул тэр мод их дээр ургасан
Залуутын гол уруудаж нутагтаан ирэхийг минь үзэх гэж
Зайлуул тэр мод намайг түшиж өвгөрсөн

Миний дурласан бүсгүйн үзэсгэлэн мэт нэг тийм хөдөөд
Миний хайртдаан босгосон хөшөө мэт мод байдаг
Бүтэн зүрхээн нулимсаар дундалж цэцгэс норгох мэт
Бүрий дундуур сэрчигнэн хийсэх навчис үгүйсэн
Бүр хачин нүцгэн хачин амьд мод байдагсан

Гав ганцаар би, тэр мод шиг уулын оройд ганихардагсан
Галав юүлэхийн цагт ч бид хоёр бие биенээсээн уяатай
Энэ ертөнцийн хөрсрүү миний орчлонг үдсэн ч
Эргээд миний хүүг тосох төгсгөлгүй ганц мод байдагсан...

Көксикулийн хөвөөнд бичсэн шүлэг


Хорьдол сарьдагийн бэлээр тунарсан
Хоосон чанарын манан хөөрөхөд
Хорвоо ертөнцийг шуналгүйн нүдээр
Хонгор минь, чиний нүдээр анх харлаа

Аяа, ямархан хувь заяаны дуудлагаар 
Амьдралын тойрогт надтай учирч
Энэ аригуун их усны хөвөөнд
Энгэрийг минь түшсэн алдрай вэ, чи

Цэцэгс зайчлан гүйж ирэхэд чинь
Цээжний хөндүүр арилсан юм
Итгэл тээсэн инээдний үзүүрт
Сэтгэлд дарсан цас ханзарсан юм

Эд юмсад амилахын агшин хайрлагч
Энэ ариун зохицолын өмнөөс
Сөрж зүтгэлэх зүрх үлдсэнгүй
Дагаж нисэхээс өөр зүг чиг үгүй...


2013.08.04