Яруу найраг хэзээ ч тийм гоё тансаг байгаагүй.

Хөнгөн бичлэгтэй дэвүүр сэтгэлгээтэй зохиолчдыг би уншдаггүй


-Зохиолчтой уулзаж буйнх ярилцлагаа сүүлийн үеийн уран бүтээлийн чинь талаар эхлэх үү?
-Энэ чинь  асуулт тавьж байгаа таны л бүрэн эрх шүү дээ? Юунаас эхэлж,  хаана дуусгахаа мэдээж та төлөвлөчихсөн л байгаа. Сүүлийн хоёр жил “Эсрэг цаг” нэртэй эсээ шүүмж, нийтлэлийн цуврал ном хэвлүүлсэн дээ. Оноос өмнө “Эсрэг цаг-3” нэртэй шинэ ном хэвлэгдэж гарна. Саяхан “Монголын театрын түүх” номын зохиогчоор ажилласан, хүүрнэл зохиолын шинэ түүвэр, “Цаг хугацааны цас бороо” нэртэй яруу найргийн шинэ түүвэр, “Улаан өндөг” нэртэй моножүжгийн шинэ түүвэр гээд мөд хэвлэгдэх номнууд байна. Энэ жил сайн ажилласан, муугүй ч үр дүн хүлээж байгаа шүү.
-Таныг уран зохиол руу юу ингэж эргэлт буцалтгүй татаж орхив, оо?
-Аав, эмээ, дараа нь мэдээж ном. Тэгээд хор шар, мөрөөдөл. Аав минь залуудаа шүлэг бичдэг байсан юм. Уран зохиолд учиргүй дуртай хүн байсан. Эмээ минь буй биеэрээ үлгэр, домог, хууч яриа, намба төрх, ардын дуу байлаа. Би багадаа гэрийнхээ хаяанд суугаад жижигхэн биендээ багтамгүй хачин хачин юм мөрөөддөг хүүхэд байсан юм. Анх оршуулгын цуваа хараад би зураг зурж эхэлсэн. Дараа нь шүлэг бичсэн.
-Хэдэн настайгаа шүлэг бичсэн бэ? Анхны шүлэг, анхны багшийнхаа тухай ярихгүй юу?
- 5-р ангиасаа л шүлэг бичсэн. Анх хүүхдийн зохиолч Мөнгөний Чимэд багшийн дугуйланд суралцаж байлаа. Тэндээс найз нөхдөө олж авсан. Найз нөхөд гэдэг маань одоогийн “Хүрээ ахан дүүс” шүү дээ. Тэр үедээ”Хүрээ хөвгүүд” байлаа. М.Чимэд багш гэж хүүхэд шиг зан ааштай хүүхдийн зохиолч байсан юм, аа. В.Набаковын тодорхойлолтууд шиг л бидний ирээдүйг М.Чимэд багш “тодорхойлчихсон” юм. Та хэд бол зохиолч болно, оо, бусад нь яахав гээд...